stressvolle dag

woensdag 8 juli 2009


Lieve Yannick,

Het was vandaag een stressvolle dag. We zouden alleen maar naar het AMC gaan voor een renogram (wéér een mooi, nieuw woord geleerd), maar er kwam door een domme manoeuvre van mama nog een onderzoekje bij. Het spijt me dat ik je zoveel heb aangedaan vandaag, jochie, dat was niet de bedoeling.

Om half tien gingen oma en ik met je mee naar het ziekenhuis voor een renogram. We wisten nog niet precies wat dat inhield, maar het doel was wel duidelijk én belangrijk: kijken of je rechternier goed functioneert, zodat de drain er na drie maanden eindelijk uit zou kunnen. Er moest een heel klein beetje radioactief spul ingespoten worden en daarna ging je weer in het bekende vacuüm pakje (zie foto’s van 24 juni). Jammer maar helaas, dat pakje moet je nogal vaak aan! De scan duurde al met al toch nog een half uur, dus dat betekende voor de begeleiders weer: liedjes zingen en koelte toewuiven. Voor jou betekende het: lijdzaam afwachten totdat de scan eindelijk klaar was en luisteren naar je soms toonvaste mama.

Daarna lekker weer naar huis. Je sliep al in de auto, dus ik was van plan je voorzichtig uit de auto te hijsen en lekker op bed te leggen. Meestal slaap je dan meteen door, als je erg moe bent. Maar helaas, mama was zo dom om met je slangetje van de drain achter de kinderstoel te blijven hangen. Ik zag het meteen aan je gezicht: het deed pijn! Toen ik je binnen onderzocht, duizend maal excuses mompelend en balend als een stekker dat ik zo stom was geweest, bleek dat de hechting los was en dat de drain er weer een heel eind uit lag. Ik heb acuut het AMC gebeld en na een poosje werd ik teruggebeld: kom maar terug voor een spoedecho, dan kijken we nu en niet vrijdag of de drain eruit mag blijven. Zo gezegd, zo gedaan.

Bij aankomst bleek dat de slagboom van de parkeergarage weer eens kapot was, dus er was te weinig parkeergelegenheid. Het was ook net bezoekuur, dus er ontstonden al kleine drama's op het parkeerdek. Aangezien wij onszelf een ernstig spoedgeval vonden, hebben we brutaal geparkeerd op een zebrapad tussen de parkeerplaatsen voor gehandicapten. Dubbel in overtreding, maar het schuldgevoel en stresshormoon van mama waren een goed excuus om een keertje burgerlijk ongehoorzaam te zijn.

De echo gaf meteen duidelijkheid: de drain zat er al niet meer in. De laatste twee centimeter floepte de radioloog er meteen uit. Hij vond dat je goed afwaterde, dus hij vermoedde dat de drain er ook niet opnieuw in geplaatst hoefde te worden. Maar ja, daarover beslist natuurlijk de uroloog. Naar haar gingen we dan ook na deze handeling. Zij is een stuk voorzichtiger en ze wil graag 24 uur bekijken of het verzamelsysteem in je rechternier goed werkt. Het renogram had ze al bekeken en daaruit bleek dat de functie van je nier binnen de norm is. Dat zit dus in principe goed, nu alleen nog even de echo van morgen afwachten. Als die goed is, mag je drain er definitief uit blijven. Dat zou errug prettig zijn! Dan kunnen we niet meer achter je draad blijven hangen, jij kunt weer in bad en voor mijn part ga je nu ook meteen leren kruipen, want we hoeven dan ook niet met je katheterzak achter je aan te lopen!

Ondertussen bivakkeerden we eigenlijk al de hele dag in het ziekenhuis en/of de auto. Dat betekende ook dat we de benodigde injectiespuiten niet meer konden ophalen bij de apotheek én dat de thuiszorg niet meer langs kon komen om die spuit in je been te zetten. Ik had dus al tussen de bedrijven door de zaalarts van onze afdeling lief aangekeken of hij niet zo'n spuit kon regelen. Ik heb die arme man veel overwerk bezorgd vandaag met mijn domme actie! Gelukkig werd alles geregeld en heeft een lieve verpleegkundige even tijd vrij gemaakt om jou te prikken. En toevallig kwamen we ook nog onze oncoloog op de gang tegen om te overleggen over het tijdstip van bloed prikken deze week. We waren de hele dag namelijk al aan het heen en weer bellen naar elkaar - er is vaak geen bereik in het ziekenhuis, dus dan krijg je veel voicemails.

Omdat je bloedplaatjes niet helemaal jofel zijn momenteel en je in aplasie bent, moeten we wel goed op de wond van je ex-drain blijven letten. Maar dat is geen punt. We mochten ook in het AMC blijven, maar daar had ik niet zo'n zin in. Jij had de hele dag alleen nog maar wat hazenslaapjes kunnen doen en je was doodop. Dan heb ik liever dat je thuis lekker in je eigen bed ligt. Kijken we wel wat vaker onder je rompertje of je wond goed heelt. Maar eigenlijk zag die er in het ziekenhuis bij de uroloog al goed uit, dus ik heb er alle vertrouwen in.

Lieve Yannick, nogmaals sorry. Hopelijk heb ik er met mijn stomme zet alleen maar voor gezorgd dat we allemaal een beetje geschrokken zijn en dat je drain er lekker niet meer in hoeft. Welterusten, lief mannetje!

P.S. We hadden geen bekeuring voor fout parkeren! Er is toch nog gerechtigheid.