Feb 2010

poetie

vrijdag 26 februari 2010


Lieve Yannick,

Al sinds je geboorte heb je een lichtblauwe knuffel in je bedje liggen. In het begin zag je hem nog niet staan of liggen, maar gaandeweg je leven ben je hem steeds meer gaan waarderen. Wij noemden het beest Spokie omdat hij de gedaante van een vriendelijk spookje heeft. Onuitspreekbaar voor jou. Spokie kwam altijd pas in beeld als je ging slapen. Hij woonde in je bed en jullie sliepen altijd innig verstrengeld samen in je bed en in het ziekenhuisbed natuurlijk ook. Sinds enkele weken heeft Spokie een nieuwe naam gekregen, of eigenlijk is ie opnieuw gedoopt met een voor jou uitspreekbare naam en die luidt Poetie. En het lijkt wel alsof Poetie meer voor je betekent nu je hem kunt roepen en bij zijn naam kunt noemen. Nu is het pas echt een vriendje voor je geworden. Jullie zijn inmiddels de hele dag onafscheidelijk. Lees hier verder...

goed zat

dinsdag 16 februari 2010

Wij beginnen het inmiddels wel goed zat te worden. Ons huidige leven met Yannick als middel- (en zwaarte)punt duurt inmiddels zo lang, en zo langzamerhand begint de rek er bij ons uit te raken. Sinds het telefoontje van de oncoloog afgelopen vrijdag zijn wij in mineur. We hebben in het ziekenhuis ook nog face to face een gesprek met hem gehad en ondanks dat het gesprek verhelderend was, was het nog steeds een gesprek waar wij niet vrolijk van werden. De vorige 2 chemokuren hebben de uitzaaiing en tumorresten niet verkleind. Lees hier verder...

cadeautjes

zondag 7 februari 2010


Lieve Yannick,

Jij bent al naar bed en papa zit met Indra op schoot te geinen. Indra gaat steeds meer grappige geluidjes maken en ze lacht heel lief babyachtig. Heel anders dan jij met jouw gulle, hikkende lach als je weer eens niet meer bijkomt of je guitige, innemende lachje als je een geintje uithaalt. Je papa en ik vragen ons af of jij 'vroeger' ook zo was als Indra, want sommige dingen kunnen we ons nu al niet meer herinneren. (Schandalig, jullie schelen maar 16 maanden!) Maar als we dan de foto's erbij pakken, is het meteen duidelijk: we hebben er een stuk of 100 van jou in het wipstoeltje rond Indra's leeftijd. Steevast met een open mondje of een scheef bekkie; je was altijd aan het kletsen of aan het lachen. Lees hier verder...