Apr 2015

waarom schrijf je niet meer zo vaak?

maandag 20 april 2015


Lieve Yannick,

Eigenlijk zou ik het liefst elke week even iets van me afschrijven. Wekelijks iets aan het wereldwijde internet toevertrouwen in de wetenschap dat er knikkende lezers achter hun iPad of beeldscherm instemmend hummen. Elke week een nieuwe gedachte aan de iCloud toevoegen in de hoop dat jij en je broertje en zusje dit later allemaal kunnen lezen, opdat het hele leven en het leven in dit gezin met terugwerkende kracht een stuk helderder wordt. Maar ach, vaak ontbreekt de puf. Heb ik al lang in mijn hoofd een structuur en een moraal voor een stukje, maar zorgt een slapeloze nacht of een berg nakijkwerk ervoor dat het simpelweg niet lukt om dit voornemen gestalte te geven. Zo niet vandaag.

Sinds kort is je broertje namelijk ook naar school en dat biedt deze mama ruimte. Ruimte om rustig thuis te werken en, nu de zon lonkt, heerlijk in de tuin te lezen of iets anders 'van minder nut' te doen. Zalig! Vooral het idee dat het prima gaat met dat kleine broertje van jou in zijn klasje van tien kleine guppies die allemaal nog wel eens in hun broek plassen (althans, alleen de jongens... wat is dat toch met dat sterke geslacht?) en met die juf die spontaan verliefd gaat grijnzen zodra ze je broertje op de drempel ontwaart.

Tijd dus voor een update, want wat bedoelt ze toch met slapeloze nachten? Tja, er is niets ernstigs aan de hand, dat niet. Het is alleen: je bent verkouden. En als jij een verkoudheid hebt, dan hoest je altijd op zo'n explosief blafvolume dat mij wakker houdt. Dit is echt niet als verwijt bedoeld, maar meer als een verklaring. Vroeger, toen je nog vet aan de chemo zat, was elke hoest en proest een aankondiging van braken. Dan renden je papa en ik onze benen uit het lijf om op tijd een kotsbakje onder je hoofd te houden. En als dat niet lukte, waren we al blij dat we net op tijd rechtop in bed konden zetten, want overgeven bij rugslapers is gevaarlijk vanwege verstikkingsgevaar. En ja, jij bent een rasechte rugslaper. Ook een fijne houding bij het hoesten trouwens.

En verder is de kwestie 'welk kind stoppen we in welke groep 3' voorlopig van de baan. Zuslief is dan wel volgens de kalender toe aan een overstap naar de echte basisschooltaken, maar in wezen (en dat bedoel ik letterlijk: haar wezen) toch nog niet. Hoewel je zusje waarschijnlijk nooit echt binnen bestaande structuren in het gareel zal lopen, heeft ze haar focus nu nog iets te veel liggen op dagdromen, ondeugende dingen doen en overweldigd worden door al die prikkels die op haar afkomen. Kortom, nog een jaartje groep 2 voor haar bij diezelfde lieve meester met tonnen engelengeduld en kilo's veerkracht en inventiviteit. Dit is misschien wel haar geluksjaar dat eraan komt, zullen we later zeggen als we terugblikken. Ik hoop het van harte!

En ik hoop ook dat de komende ingrepen in jouw lijfje weer soepel zullen verlopen, want in mijn achterhoofd ben ik daar natuurlijk al elke dag mee bezig. Vrijdag zien we de nieuwe kinderchirurg (de bobbeltjesdokter), de nieuwe nefroloog (de nierendokter: "Waarom heb ik er nog maar één?!", vroeg jij onlangs verontwaardigd toen ik me geroepen voelde om een en ander uit te leggen) en je eigen oncoloog (die gewoon nog steeds Lieve dokter heet). Daarna volgt nog een keer een bezoekje aan de anesthesist en dan zijn we klaar voor het verwijderen van dat stomme bobbeltje en voor een MRI-scan. Die hopelijk laat zien dat je aan de binnenkant ook gewoon een heel normaal kind van zeven bent.

Ja, zeven. Bijna. Je wordt al zeven! Ik schreeuw het nog net niet van de daken, maar wel even van de digitale hier. Nog 12 nachtjes slapen. Liefst nachtjes zonder hoesten, dat wel.

verkouden
Nee, mama, ik lach even niet, want ik ben hartstikke verkouden!