vallende ster

vrijdag 12 augustus 2016


Lieve Yannick,

Nog een weekje vakantie en dan zit het er weer op. Dan ga je naar groep 4. Je wordt al groot. We hebben ontzettend veel leuke dingen gedaan deze zomer: een heerlijke tijd in Frankrijk gehad, veel musea bezocht en andere uitjes georganiseerd in eigen land. Veel gelezen, geknutseld en buiten gespeeld. We hebben veel geknuffeld deze zomer en vanavond ook even samen verdriet gehad.

Naarmate je groter wordt, begin je meer te begrijpen van je situatie van vroeger en nu. Vanavond had ons gesprekje op bed een duidelijke aanleiding: je baalt als een stekker dat de hormoonpillen die de nefroloog heeft voorgeschreven, niet aanslaan. Die hormoonpillen zouden ervoor kunnen zorgen dat het bedplassen tot de verleden tijd hoort. En dat bedplassen, daar kun je niets aan doen. Met één nier die in zijn eentje voor 60% nierfunctie zorgt - vorig jaar was het nog 75% - met die ene nier die zijn stinkende best doet om de boel draaiende te houden in jouw lijfje, is het nu eenmaal een feit dat je ’s nachts overmatig veel urine produceert en daar is geen luierbroekje tegenop gewassen.

Als ik dit jou vertel, borrelt er natuurlijk verdriet op. Elk kind wil graag normaal zijn en het is erg frustrerend om te weten dat je zusje bovenin het stapelbed al jaren 's nachts zindelijk is en jij niet. Dat doet iets met je, ook al zal nooit iemand binnen ons gezin er ooit iets stoms over zeggen. En dus wil je een wens doen: je wenst twee nieren. Je rent alvast naar het raam om de vallende sterren uit de lucht te kijken, zodat je die wens gestalte kunt geven. Dan vertel ik jou over een niertransplantatie. Dat dat ooit zou kunnen gaan gebeuren, als je groter bent. Dat papa dan waarschijnlijk de aangewezen donor zou zijn vanwege hetzelfde bloed. Je raakt enthousiast en je wil het liefst meteen een operatiekamer reserveren. Ik temper jouw enthousiasme, want het is echt toekomstmuziek waar ik het over heb en bovendien garandeert zo'n tweede nier geen droge nachten.

Dat valt tegen en dus ben je weer verdrietig. En dat begrijp ik maar al te goed. Omdat ik je zo niet achter kan laten en je broertje en zusje zich afvragen wanneer ze ingestopt zullen worden, hebben we een gesprek met z'n viertjes. Ik leg uit dat er van de 25 neuroblastoompjes per jaar er maar vijf overleven. Dat je tweede nier gesneuveld is tijdens een levensreddende operatie. Dat jouw ene nier die is overgebleven, een nier is om trots op te zijn. Dat bedplassen dus peanuts is vergeleken bij überhaupt overleven. Dat papa en mama zielsveel van je houden en zielsgelukkig zijn dat we je nog hebben. Je bent immers een wandelend wondertje.

Een half uur later kom je naar beneden en kruip je naast me op de bank. Dat gesprek is natuurlijk blijven hangen en je kunt er nog niet zoveel mee. Je wilt toch nog steeds een wens doen. Toevallig passeert er vannacht een hele meteorietenregen, maar het duurt te lang om daarvoor op te blijven. Dan bedenk ik me dat we volgende week naar de Efteling gaan en dat daar vast en zeker een wensput is waar we een euro in kunnen gooien en een wens kunnen doen. Dat werkt.

Nadat ik je voor de tweede keer naar bed heb gebracht, pak ik een pakket uit met nieuwe kleding. Jij en je zusje zijn weer gegroeid deze zomer en dus is een nieuwe garderobe nodig. En ook al kost dat steeds een vermogen, nieuwe kleding en nieuwe schoenen (en tennisschoenen, gymschoenen, jassen ...), ik heb het geld er graag voor over: als je groeit, dan gaat het goed. En die ene euro voor de wensput in de Efteling kan er uiteraard ook nog wel bij. Graag zelfs. Je weet maar nooit of er nog meer wonderen in de wereld zijn en met al die elfjes daar in die magische omgeving ...

foto12082016c
Na kunst en cultuur altijd een stevig potje rennen

foto12082016d
Zand en water: dat is alles wat een kind nodig heeft in de vakantie

foto12082016b
En een goed boek natuurlijk!

foto12082016a
Of een leuke film