Binnenstebuiten deel 1: Angst

maandag 2 mei 2016


Lieve Yannick,

De zomer van 2010 was heftig: jij lag een aantal weken op een koele intensive care voor je leven te vechten, terwijl er buiten sprake was van een hittegolf. Het hele land was in de ban van het Nederlands elftal dat zich een weg baande naar de finale van het WK, terwijl wij veel blijer waren met een kind dat na anderhalf jaar het AMC eindelijk mocht uitzwaaien. De vreugde duurde echter niet lang: al na een maand na ontslag vertelde de toenmalige oncoloog dat het een aflopende zaak was. De voorspelling was duidelijk en hard: je zou je derde verjaardag niet halen. Een week later ontdekte ik dat ik zwanger was van je broertje.

En vandaag heb je dus alweer je áchtste verjaardag gevierd. Elk jaar is 2 mei voor mij een groot feest in mijn hart, aangezien elk jaar dat erbij komt, voor ons weer een zorgvuldig gekoesterde mijlpaal is. Als je lang met de wetenschap hebt geleefd dat je je kind gaat verliezen, is elke overwinning op die boodschap van toen, reden tot euforie. Op 2 mei kan er niets fout gaan en is alles mindful en mooi.

Maar ach, wat is acht jaar worden toch ook lastig. Je zult denken: dat jochie was toch nog klein toen hij ziek was, hij is toch 'maar' anderhalf jaar verwend en in het centrum van de belangstelling gezet, maar we merken toch regelmatig dat uit zo'n periode opvoeddilemma's naar voren komen. Zo ben je sociaal wat minder handig dan leeftijdsgenoten, je weet je wat minder goed te handhaven in groepen kinderen, je bent fysiek net wat minder vaardig of sterk of snel, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dit levert vaak frustaties op waarbij wij jou natuurlijk willen troosten, maar we moeten ook een razendsnelle analyse in ons hoofd maken: waar ligt dit aan, wat is de oorzaak, in hoeverre ligt dit aan jouw historie en hoe kunnen we je het beste richting oplossing begeleiden? Dat is toch wel pionieren, want de opvoedboekjes die voor handen zijn, richten zich meestal op de gezonde kinderen - en daar heb je inderdaad ook al vaak je handen vol aan!

Je zusje Indra is de laatste tijd dol op de film Binnenstebuiten. Ze heeft hem al drie keer gezien en kan er geen genoeg van krijgen. We merken dat jij ook vol belangstelling zit, als het gaat om het in kaart brengen van de emotionele kant van je hoofd en je hart, en soms gebruik je ook de terminologie van deze film. Goede zaak, zowel voor jou als voor ons, want wij krijgen zo inzicht in jouw belevingswereld en we hebben aanknopingspunten.

Nu is Indra voor het eerst een nachtje aan het logeren. Jouw compagnon. Zij slaapt al jaren boven jou in het stapelbed en jullie verzinnen samen altijd hele verhalen voor het slapengaan. Jij vindt het lastig om alleen te zijn - toiletbezoek vindt altijd plaats met open deuren en nooit ben jij alleen in een vertrek hier in huis - dus het logeerpartijtje doet jou waarschijnlijk meer dan haar. Daarom werd broertje Manu opgetrommeld: 'Manu, je vindt het vast leuk om een keertje bij mij te slapen, dan vertel ik je een verhaaltje dat ik anders alleen aan Indra vertel!' Manu, altijd blij dat hij alleen slaapt, zodat hij ook daadwerkelijk kan gaan slapen in plaats van dat hij naar dat oeverloos getetter moet luisteren, voelde zich vereerd en knikte braaf ja.

Ben benieuwd hoe dit afloopt. In ieder geval zijn we je negende levensjaar ingegaan en dus overwint voorlopig het personage Plezier. Angst drukken we weer even de kop in!



bosdrente
Grote broer en kleine broer op vakantie in Drente


IMG_4075
Indra kijkt tevreden naar een opstandig broertje in het restaurant van het Gevangenismuseum in Veenhuizen: die komt er wel, lijkt ze te denken!