de bewoners

zondag 18 juli 2010


Lieve Yannick,

Omdat jij 19 nachtjes op de intensive care hebt doorgebracht, hebben mama (en papa) ook zo veel nachten in het RonaldMcDonald-huis gespendeerd. Een fijne voorziening waar je even tot rust kunt komen als ouder. Het sociale aspect is ook wel prettig, maar we beginnen wel tot de ontdekking te komen dat er als 'oudgediende' een einde zit aan wat je wilt weten van een ander. Dat zal ik even uitleggen.

Een leeftijdsgenootje van jou was opgegeven, een week voor zijn verjaardag. Zijn moeder kennen we inmiddels al een poos, want zij loopt ook al een jaar rond op F8 Noord. Haar laptop, met alle foto's van haar kindje erop, was ook gestolen. Zij hoopte dat haar jochie zijn tweede verjaardag nog zou halen. Dat is gelukkig gelukt. Maar het betekent natuurlijk ook een afscheidsfeestje voor alle bezoekers. Haar ex-partner heeft haar verteld dat zijn nieuwe vriendin zwanger is. Dat is heel fijn voor hem, maar voor de alleenstaande mama die straks haar enige zoon niet meer heeft, een klap in het gezicht. Je begrijpt dat we hier heel erg van onder de indruk waren.

Een Roemeense mama heeft een nog vervelendere man, die in zijn eentje terug is gegaan naar Roemenië, terwijl er daar geen behandeling is voor zijn jongste dochtertje van twee. Mama blijft dus uiteraard in Nederland, wil hier graag gaan werken als docent Engels, maar zit verstrikt in allerlei bureaucratisch gedoe. Ondertussen gaat de behandeling van haar meisje gewoon door en zorgt ze ook nog voor haar oudere dochter. Als je er alleen voor komt te staan, is het extra druk. Bovendien heeft ze geen idee wat de overlevingskansen van dat lieve kind met de grote blauwe ogen zijn. Haar vorm van kanker komt één keer in de 20 jaar voor in Nederland.

Een maand geleden zagen we een schattig blond jongetje van drie, genaamd Tristan, binnen komen lopen in de speelkamer. Een heel gevolg aan volwassenen liep er achteraan. Papa sprak met de papa van dit jochie en toen bleek dat ze nog maar net te horen hadden gekregen dat hun zoontje neuroblastoom had. Hetzelfde dus als jij. Wij dachten terug aan 7 april 2009 en voelden wat zij voelden. Huiveringwekkend, we stopten het gevoel gauw weg. We hebben sindsdien vaker met dit sympathieke stel gesproken, vooral in het RMD-huis. Na de eerste chemokuur waren ze weer thuis en kwamen op een ochtend terug voor zijn eerste scan. Toen bleek opeens dat het jongetje koorts had, hij werd ziek. Zo ziek dat hij meteen al op de IC belandde, in de kamer naast jou. (Toevallig ook de kamer waar het meisje van het WK overleden was, dat vond ik eng.) Het ging slechter en slechter en al gauw stonden de dokters met de rug tegen de muur. Het zou niet meer lukken om hem beter te maken, laat staan ooit de behandeling af te maken tegen neuroblastoom. Toen wij donderdag om 11 uur jouw bed (met jou erin natuurlijk) weg reden van de IC om naar F8 Noord te gaan, overleed het jochie dat zo hard gestreden had. Dit hoorden wij later. Bizar moment.

En zo horen we nog meer verhalen in het RMD-huis van altijd even aardige, lieve en vergelijkbare mensen. Een gezin waarbij twee kinderen iets heel zeldzaams hebben gekregen naar aanleiding van een kinderziekte, resp. hersenvliesontsteking en herseninfarct. Zij vragen zich af waarom de Loterij van Zieken en Gezonden hen twee keer heeft uitgekozen. Een stel met een kindje dat met 24 weken geboren is en wonder boven wonder nog leeft. Maar zal het ook gezond zijn straks? Een grappig Rotterdams stel met een schat van een Down-kindje dat steeds maar pech heeft met een slokdarmoperatie. Allemaal voorbeelden van mensen die de moed erin houden en die voorbij kwamen in ons leven in het AMC.

Toch is het onderhand wel genoeg geweest. We leven met iedereen mee, maar dat meeleven is ook betrekkelijk. De rek is er een beetje uit en we willen graag verder. Het is vreselijk dat er kinderen overlijden, maar we moeten er niet meer bij stil staan. Yannick, dappere knul van me, jij bent weer uit dat dal gekropen en daar zijn we de hemel te rijk mee. Je gaat lekker opknappen en wij steunen jou. En we knuffelen je elke dag, elk uur en elke minuut. En we laten straks dat ziekenhuis achter ons. Tijd om weer vrolijke, gezonde kinderen om ons heen te zien, thuis in onze straat bijvoorbeeld!